Verder heb je er natuurlijk niet veel aan als je kunt bewijzen dat een van je heel verre voorouders een bastaardkind van Hendrik de zoveelste was. Wie weet is iedereen dat wel… het waren gekke tijden.

Om je heen kijkend zie je echter steeds meer ingewikkelde gezinsconstructies ontstaan.  Mijn eigen gezin is, na de scheiding en het nieuwe huwelijk van de vader van mijn kinderen uitgebreid met een stiefmoeder, 2 stiefzussen en daarna nog een halfzusje. Op zich nog te overzien.  De moeilijkheid zit hem in het tekenen van een stamboom (opdracht via school). Wanneer je als ouders van de kinderen verwacht dat ze de zusjes en de stiefmoeder (ja, ja, akelig woord) accepteren zul je dat zelf ook moeten doen. Dus komen de zusjes hier logeren en komt iedereen gezellig naar verjaardagen etc.

Mijn gezin is geen uitzondering, eerder de norm. Er zijn nog heel andere gezinnen.

Iets dat vroeger heel normaal was krijgt een moderne naam: uitgebreid gezin. Het is niets anders dan dat opa, oma of ander familielid bij je in huis woont. Vroeger bleef de oudste zoon op de boerderij wonen, die nam hem immers over. En daardoor kreeg die automatisch de zorg over oma en opa in hun oude dag.

Een-ouder-gezinnen zijn ook van alle tijden. De laatste jaren veelal ontstaan door echtscheidingen en vroeger juist door overlijden. Natuurlijk bestaan er ook nog BOM-moeders.

Co-ouderschap kan ook, op 2 manieren. Ofwel het kind/de kinderen verhuizen regelmatig. Of de kinderen blijven op de plek en de ouders wisselen elkaar af in de ouderlijke woning.

Mikadogezin is een gezin waarvan minstens één van de partners kinderen uit een vorige relatie heeft.  Ook een veelvoorkomende situatie tegenwoordig. Cadeaukinderen noem ik dat altijd. Die krijg je gratis en voor niets…. meestal al zindelijk

Een holebigezin is een gezin met 2 partners van hetzelfde geslacht. Dus gewoon een gezin met 2 vaders of 2 moeders.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over adoptiegezinnen, LAT-gezinnen en allerlei andere variaties.

Punt is dat het ouderwetse kerngezin tegenwoordig eerder uitzondering is dan regel.

Dit alles is in de moderne wereld volledig geaccepteerd, behalve bij instanties, sociale media en dergelijke. Op Facebook bijvoorbeeld kun je aangeven:

vader/moeder,

nicht/neef, (zelfs met verschil tussen kind van broer/zus of oom/tante)

zus/broer,

partner,

echtgenoot,

oom/tante,

grootmoeder/-vader en

kleindochter/-zoon

Nergens staat een optie voor je ex, je stiefmoeder, je stiefzusje, de stiefopa en -oma en ga zo maar door. Hoe kunnen we nou met zijn allen verwachten dat iedereen dit normaal gaat vinden en zal accepteren als je zelfs zoiets simpels niet kunt aangeven op een modern medium als Facebook.

Ingewikkelde situaties die lijden tot moeilijke vragen:

http://www.goeievraag.nl/vraag/noem-zusje-broertje-halfzusjes.191334

http://www.schrijvenonline.org/forum/12285

Gek genoeg heeft een oud en log instituut als onze rechtspraak er al wel in voorzien. Je mag je beroepen op verschoningsrecht (hoeft niet te getuigen) tegen familieleden van één van de bij het proces betrokken partijen zoals de (ex-)echtgenoot(-e), (ex-)geregistreerde partner, kinderen, stiefkinderen, en ouders. Ook bij het nabestaandenpensioen (weduwen en wezenwet) maakt men geen verschil tussen pleeg-, stief- of biologische kinderen.

Familie is namelijk familie. Biologisch, aangetrouwd, koud of warm, geadopteerd of hoe dan ook. Familiebanden zijn dingen die gevoelsmatig zijn en je blijkbaar erg moeilijk een naamplaatje kunt geven. Hoe je een nieuwe moeder/vader, stief- of halfzus noemt is meestal afhankelijk van wat voor gevoel je hebt bij degene en hoe de andere familieleden er mee omgaan. Wanneer beide ouders stief- en pleegkinderen benoemen als broer of zus dan zal dat gewoon geaccepteerd worden. Kunnen we dan s.v.p. dat ook gewoon registreren?

Hallo iedereen,

Er is weer een jaar voorbij en dan krijg je van WordPress de statistieken. Leuk om te zien hoeveel mensen toch wel eens iets lezen van me.

Dank jullie allemaal voor jullie tijd, voor je reacties en voor je aandacht!

Crunchy numbers

Persoonlijk doe ik dat soort zaken altijd met de Kerst. Dan overdenk ik het jaar, de dingen die ik gedaan en besloten heb, de dingen die me zijn overkomen en hoe ik daarmee om ben gegaan.  Aan goede (of slechte) voornemens doe ik niet. Je neemt je immers allemaal voor volgend jaar van alles beter te doen.

Kerst 2011 woonden we op de Molenberg, in Heerlen. Een wijk die al jaren op de slooplijst stond, dan weer wel, dan weer niet. Maar in elk geval een wijk met zeer oude en slecht onderhouden woningen. Dit jaar verhuisden we naar een nieuwbouwwoning in Landgraaf. Voor de kinderen een stukje verder fietsen, maar qua wonen een geweldige stap vooruit. Een cliché: tijdens een verhuizing leer je je echte vrienden kennen trouwens (nogmaals bedankt Ben, Gerard, Arie, Ine, Oscar, Jo, Marc, Olivia, David, Frank, Jeanine, Jan en Roger). Het leven is er totaal door veranderd. Wat een beslissing was dat!

Kerst 2011 had ik net de training voor Slachtofferhulp afgerond. Het afgelopen jaar heb ik veel mensen ontmoet, veel mensen geholpen en ben ik vaak met de neus gedrukt op de enorme gevolgen die een klein misdrijf op mensen kunnen hebben. Ik ben blij en trots dat ik een klein beetje kan helpen om het leed te verlichten.

Kerst 2011 was ik regiovertegenwoordiger voor de SP en ik besloot toen dat ik dat aan iemand anders moest overdragen. Je kunt slechts een bepaald aantal jaren afdelingen stimuleren en aanmoedigen. Daarna val je in herhaling. Het was bovendien tijd voor wat anders. Bovendien heeft de afdeling Landgraaf me nodig. Dus in oktober heb ik me niet meer verkiesbaar gesteld en inmiddels volg ik iedere raads- en commissievergadering en draai ik volop mee in de fractie.

Kerst 2011 was ik nog steeds in opperste verbazing dat Arie in mijn leven was gekomen. We kenden elkaar net een paar maanden en het begon de vorm van een serieuze relatie te krijgen. Maar ik wilde toch nooit weer een relatie? Mijn leventje ging prima, met de pubers thuis liep het redelijk, waarom zou ik dat allemaal veranderen? Maar blijkbaar is het cliché toch zo, dat het je overkomt wanneer je het ‘t minst verwacht.

Kerst 2012 ben ik over veel beslissingen die ik dit jaar heb genomen enorm tevreden. Ons leven is er behoorlijk op vooruit gegaan en er was dan ook weinig om te overdenken deze Kerst. Hoewel ik wel behoorlijk met de neus op het volgende cliché ben gedrukt: gezondheid gaat boven alles!

Kerst 2012 plaatst alles in perspectief. Arie is ziek geworden. Een vreemde, besmettelijke bacterie meegekregen uit Sakhalin, Rusland. Een hardnekkige bacterie die niet kapot te krijgen is. De behandeling doet teveel schade. Het breekt teveel goede cellen af.  Het is moeilijk om hem niet even te kunnen zien. Maar hij loopt daar met een infuus in zijn rug, met medicijnen en morfine. Het zal voor hem zwaarder zijn. De Argentijnse arts in Straatsburg verzekert ons dat Arie het gaat overleven. Daar vertrouwen we dan maar op.

En we wensen iedereen een fijne jaarwisseling, een geweldig 2012, maar vooral het grootste cliché van allemaal:

heel veel gezondheid!

Dit jaar weet ik zeker dat het moeilijker gaat worden. We zullen het wel redden, maar de keuzes die we kunnen maken zullen weer beperkter worden. Het zal echter in ons huis geen honger worden.

Er zijn erg veel mensen in Nederland die geen keuze meer hebben. Met een kabinet dat kort op bijstand, WA-jong, WSW, PGB, toeslagen en noem maar op, hebben we een steeds grotere groep landgenoten die geen enkele keuze meer hebben. Onze minister-president mag dan ontkennen dat er armoede is in Nederland, maar volgens de Verenigde Naties: `Armoede` )–> is het niet kunnen voorzien in de eerste levensbehoeften. Zij ontstaat wanneer een persoon of een groep mensen onvoldoende betaal- en of ruilmiddelen heeft om in de primaire levensbehoeften te kunnen voorzien.

Nou ken ik genoeg mensen in mijn directe omgeving die niet kunnen voorzien in de eerste levensbehoeften. Ouders die hun kinderen buikvulling geven terwijl ze heel goed weten dat verse groenten, fruit, scharrelvlees beter, gezonder en lekkerder is. Maar 5 kilo frieten en een doos frikandellen is veel goedkoper en je hebt niet veel keuze als je maar 50 euro per maand over hebt om te eten, drinken, kleden, vervoer, etc.

De mensen die zijn ontslagen omdat het bedrijf het werk heeft verplaatst naar lage-loon-landen. Mensen die weg bezuinigd zijn omdat de crisis ook ondernemers raakt. Mensen die bij de overheid werkten. Dit kabinet heeft er nu al voor gezorgd dat volgend jaar 250 banen PER DAG verdwijnen, en dat worden er meer. Toch straffen ze mensen omdat ze geen werk hebben. (Zij noemen het stimuleren om werk te zoeken). Korten op uitkeringen en toeslagen terwijl de kosten blijven stijgen. Geen geld voor sociale werkplaatsen maar wel miljoenen om de maximum snelheid te verhogen naar 130 km/u.

Mensen zijn gedwongen zeer kritisch naar de uitgaven te kijken. Hun zorgverzekering op het minimale af te sluiten en maar hopen dat niemand in het gezin dat jaar iets overkomt. Sport en verenigingen opzeggen. Minder vaak op bezoek gaan bij opa en oma en dat soort zaken.  Alle kleine beetjes helpen nietwaar?

De zegeningen die de vrije markt ons heeft gebracht. Ziekenhuizen die mensen van 1 zorgverzekering niet meer helpen omdat ze nou eenmaal afspraken hebben. Het Openbaar vervoer dat onbetrouwbaarder en duurder is dan ooit. Bezuinigingen op de publieke omroep ( VVD wil nog meer bezuinigen op de publieke omroep omdat de eerste bezuinigen niks aan de kwalteit veranderen.) Nou ja, u kent de “zegeningen” zelf wel. Veel mensen denken dat de vrije markt een objectief proces is dat niemand heeft bedacht en uitgevoerd. Niemand lijkt verantwoordelijk te zijn voor de ideologie en de utopie erachter. Er zou geen ‘kapitalistisch manifest’ bestaan. Maar we weten wel beter. We voelen allemaal de crisis iedere dag, de een wat meer dan de ander. (Lees boek Hans Achterhuis maar).

Veel mensen hebben rond deze tijd van het jaar last van de beslissingen die ze eerder hebben genomen. Gewetenswroeging. Dat zie je bijvoorbeeld aan de acties die nu ineens worden gehouden voor de voedselbank. Ik stuitte op een groep mensen van de Lions in de Plus Heerlerbaan. Ze verzamelen spullen voor de voedselbank. Een prachtig initiatief. Maar wellicht hadden deze heren beter bij de verkiezingen een andere beslissing kunnen nemen.

De Serious Request actie sleept ook heel Nederland mee. Mensen willen graag iets goeds doen voor hun medemens. Diep van binnen zijn mensen nog steeds sociale wezens. Iedereen doet mee, maar aan de verkiezingsuitslag zie je deze goedheid niet. Het geeft moed dat populistisch Nederland inmiddels meer genegen is tot de gemoedelijke vriendelijkheid van Emile Roemer en hem zeer verdiend tot Politicus van het jaar 2011 gekozen heeft. Wie weet kiezen ze bij de aankomende verkiezingen ook eens met hun hart. Wellicht wel als de verkiezingen rond de Kerst vallen??

Ik wens u allen Fijne Feestdagen en een zeer gezegend 2012.

Dat u maar uitsluitend goede beslissingen zult nemen.

Voor wie niet weet waar ik het over heb: http://www.occupyamsterdam.nl/2011/11/14/occupy-for-dummies/

Mijn Facebook is behoorlijk overgenomen door berichten van, over en voor occupy. Voor socialisten is dat ook eigenlijk heel natuurlijk, wat ons betreft was de analyse over het kapitalisme al lang geleden gemaakt en is het ruim tijd voor actie. Ik heb me dan ook vrij snel aangesloten en me gemeld bij occupy Heerlen en me ingezet via de pc voor occupy Den Haag. Door moderator te worden op de livestream. Wilde er naar toe rijden met verzamelde hulpgoederen.

Maar binnen 2 dagen werd er vanuit occupy Amsterdam geroepen “alle socialisten oprotten”.  Geen goed begin, mensen uitsluiten. Maar ok, ieder spreekt voor zich dus 1 uitspraak zegt weinig. Het verbaasde me  dat er wel filmpjes werden vertoond met prominente PvdA- en GroenLinks-leden. Dat terwijl alle politiek verguist werd door iedereen daar.

Ik heb dat modereren 2 weken gedaan, dag en nacht zo ongeveer. Ging naar occupy Heerlen met mijn dochter. Het systeem moet immers inderdaad anders, dat vind ik al jaren. Maar ik kreeg toch steeds meer twijfels. Is dit wel de weg? Een SP-collega schreef: “Nou, ik weet het nu wel allemaal ongeveer. Van Monsanto in ons eten tot de straling bij een bodycheck. Het slopen van de wereld door de illuminati en het moedwillig kapotmaken van de aarde met chemtrails. Van het vergiftigen van de jeugd door hen achtelijk te maken met ritalin tot Israels Mossad vuile spelletje om via Iran een 3e wereldoorlog uit te lokken. Van de Niburu aliëns tot en met de 5e dimensie waar we allen zullen zijn als ons lichaam verdwenen is. Van de elite die ons allen besteelt en kapot wil maken tot regeringen die alleen maar willen ‘bezuinigen’ over de ruggen van arme mensen heen.” Ik begrijp helemaal waar dit vandaan kwam. Ook ik stelde vraagtekens bij de zaken die op de livestream werden besproken. De politiek overal de schuld van geven maar zelf al jarenlang niet stemmen? Pleiten voor het opgraven van ieders tuin zodat mensen zelf hun voedsel kunnen verbouwen (1 dakloze wilde aardperen kweken), afschaffen van geld, uiteindelijk op ruilhandel draaien en geen huur meer betalen? (wie onderhoud de huizen?) Verbieden van kankerbehandeling want die zijn te duur, alleen bloemen en planten als medicijn gebruiken. Als nuchtere Tukker gaat me dat allemaal veel te ver. Bovendien is het geen zorgzame maatschappij, eerder anarchistische chaos waar het recht van de sterkste geldt. Ben ik wel een van die 99%?

http://www.nrc.nl/nieuws/2011/11/09/occupy-is-iedereen-sommigen-zullen-de-eersten-zijn-anderen-de-laatsten/
Wij zijn een zaadje, zegt Dirk, vanuit het chattende publiek. Inderdaad, merkt Julius op. “Geen boom, maar zaadjes. Als iedereen iets bijdraagt hebben we straks een boom waaronder we in vrede kunnen leven.”

Aahhahh misschien ben ik niet een van de eersten, de pioniers, maar sluit ik me later aan. Wanneer er wat meer realistisch denkende mensen zijn aangesloten. Of zullen die zich, net als ik, ook niet aansluiten?

Op dezelfde site:  Sanne de Jong, ook een actieve Occupist, krijgt het woord van Julius. “Wij hebben de wijsheid niet in pacht. Occupy is slechts een proces van bewustwording. Mensen moeten voor zichzelf leren nadenken, zorgen dat ze zelf een mening krijgen.” “99 procent van de mensen is niet voor oorlog. 99 procent wil geen slechte lucht. Hoe kan het dan dat dit nog niet geregeld is? Politici zijn hoogst ineffectief.”

Dus ik denk niet na. Tijd dat ik dat eens ga doen dan. Ik ben inderdaad ook tegen oorlog, en wil schonere lucht, helemaal zelf bedacht. Dat politiek ineffectief is ben ik wel met haar eens, maar niet stemmen helpt dan toch echt niet volgens mij. Al dit gepraat maakt mijn overtuiging dat ik niet bij de 99% hoor sterker. Misschien hoor ik bij de 53%-beweging?

http://www.nrc.nl/nieuws/2011/10/19/houd-op-met-dat-gejammer-occupy-luister-naar-de-53-beweging/
Boodschap aan de Occupiers: “Stop met jammeren, kom van je luie reet en doe iets productiefs! De overheid is niet het antwoord. Wall Street heeft je geen schulden bezorgd, neem je eigen verantwoordelijkheid. Houd potverdomme je kop!”

Dat is dan wel weer erg kort door de bocht. Als je de film Inside job hebt bekeken dan begrijp je dat het echt niet puur de eigen verantwoordelijkheid van individuele mensen was die ons in de crisis gestort heeft. Deze maatschappij heeft tot nu toe goed voor me gezorgd, maar het monetaire systeem heeft duidelijk gefaald. Terug naar ruilhandel is echter wel erg extreem en onhaalbaar. Dus wat nu? To occupy or not to occupy?

http://www.nrc.nl/nieuws/2011/11/07/speelkwartier-occupy-is-voorbij-tien-adviezen-om-door-te-stoten/
Advies 3: Schrijf van je af. Maak je eigen krantjes, luidt haar derde advies, zodat je verslag kunt doen van je eigen activiteiten. Doceer demonstranten in het schrijven van opiniestukken, persberichten en blogs. Documenteer politiegeweld op internet.
Advies 8: Organiseer je rondom politieke evenementen.     Advies 10: Vind gemeenschappelijke doelen.

Kijk, deze adviezen zijn goed. Enigszins realistisch. Ik pak er even 3 uit. Het politiegeweld over de hele wereld is echt weerzinwekkend. Gisteren zag ik een vrouw in een rolstoel met geweld gearresteerd worden in New York. Belachelijk! Dus inderdaad tonen en documenteren. Zoals dit: http://current.com/shows/countdown/videos/occupy-seattle-octogenarian-activist-dorli-rainey-on-being-pepper-sprayed-by-seattle-police-importance-of-activism

Je eigen media vormen is goed. Mensen vertellen dat ze niet nadenken is niet goed, daarmee win je niemand. Politieke evenementen organiseren is goed, overtuig een partij van je punten en als de 99% op ze stemmen komt het goed. Jaag mensen geen angst aan met waanideeën en aluhoedjespraat, dan sluit niemand zich aan.

Gemeenschappelijke doelen zoeken is het beste. Mensen sluiten zich pas aan als ze er net zo over denken. Wellicht ik ook wel weer.

Zou er in die tijd ook zoveel geklaagd zijn over ouderen?

Ouderen is natuurlijk een relatief begrip. In de stammentijd was 40 al een zeer respectabele leeftijd. Veel ouder werden mensen niet. Ik ben zelf al een stuk ouder dan 40 en voel geregeld dat mijn lijf niet meer gemakkelijk de dingen doet die ik 20 jaar geleden heel vanzelfsprekend vond. Ik ben eerder moe, heb pijntjes, rugklachten en natuurlijk een leesbrilletje. Tegenwoordig is de levensverwachting gelukkig wel heel wat hoger dan 40. Wat mij betreft is dat een zegen.

Ouderen zien dat zelf tegenwoordig heel anders. Ze voelen zich niet gewaardeerd, uitgerancheerd en te duur. Zodra ze niet meer kunnen deelnemen aan het arbeidsproces voelen velen zich aan de kant gezet, overbodig. Mijn eigen vader heeft er veel moeite gehad met zijn vroegtijdige pensionering (i.v.m. fusie ziekenhuizen) en wist zich lange tijd geen raad met de vele vrije tijd. Gelukkig werd dat voor de opa van 13 kleinkinderen vanzelf opgelost en hij heeft nog vele jaren genoten. Tot hij steeds zieker werd.

Het viel hem moeilijk, steeds maar weer moeten accepteren dat iets niet meer kan. Niet meer met de kleinkinderen op de fiets na de eerste TIA, niet meer zelf fietsen, de moestuin weg, niet meer autorijden, steeds kortere stukjes lopen, helemaal niet meer buiten lopen, zelfs in huis met een rollator lopen, steeds moeilijker woorden vinden om iets te vertellen en uiteindelijk zelfs opgenomen worden in een verpleeghuis.

Toch heeft hij altijd gezegd dat hij nog genoot van het leven, van zijn kleinkinderen. Hij maakte grapjes met ze en zat soms gewoon met een brede glimlach naar ze te kijken. Tien jaar geleden overleed hij op 81-jarige leeftijd. Ik hoop zelf natuurlijk ook heel oud te worden, liefst met net zoveel plezier in het leven, ondanks alle onvermijdelijke ongemakken.

Wanneer je dan de laatste maanden de kranten leest dan ben ik wel heel blij dat mijn vader 1 ding bespaard is gebleven. Dat gezeur over hoe duur bejaarden zijn, hoeveel extra zorg ze kosten, hoe erg de vergrijzing is, dat de pensioenen niet meer betaalbaar zijn, de zorgkosten onbetaalbaar, de AOW onbetaalbaar, etc.

Mijn vader begon met werken toen hij 14 jaar oud was.  Zes dagen per week, in de textielfabriek van Ten Cate. Elf kilometer heen, elf kilometer terug en ‘s avonds werken op de boerderij van oma en opa. Hij heeft dus meer dan 50 jaar gewerkt, pensioen afgedragen, ziekenfonds betaald en zijn steentje ruimschoots bijgedragen. In de oorlog moest hij nog turf gaan steken, in de polder. Ook heeft hij 9 kinderen grootgebracht en die hebben allemaal gestudeerd.

Maar als je de laatste maanden het nieuws volgt dan begrijp je dat het oude mensen amper meer gegund wordt om oud te worden. Ze zijn een kostenpost. Ze moeten maar zelf sparen voor hun rollator. Ze moeten hun huis maar verkopen omdat ze teveel zorg gebruiken. Ze worden gekort op hun pensioen omdat de pensioenfondsen hun geld verkeerd belegd hebben. Steeds vaker worden ze zelfs overvallen, beroofd of nog erger.

Hebben wij dan helemaal geen respect meer? Leren ouders hun kinderen niet meer dat je oude mensen met eerbied en fatsoen behandeld?

Oude mensen zijn geen kostenpost…. het zijn mensen die een leeftijd bereikt hebben die we allemaal graag willen bereiken. Maar willen we dan ook dat er zo over ons geklaagd wordt?

Het minimumloon is in Nederland ingevoerd in 1968 om uitbuiting van werknemers te voorkomen. Het is een teken van een beschaafde maatschappij. De overheid treedt dan ook keihard op bij overtreding.

http://www.rijksoverheid.nl/documenten-en-publicaties/persberichten/2011/09/22/uitbuiting-van-werknemers-wordt-in-2012-harder-aangepakt.html

Een aspergeteelster kreeg recentelijk zelfs 2 en 1/2 jaar straf voor het uitbuiten van Poolse werknemers.

Momenteel is er echter een trend in gemeenten en rijksoverheid om zichzelf wél toe te staan mensen minder dan het minimumloon te betalen. Zij komen daar uiteraard mee weg zonder straf. In Sittard-Geleen wil men 600 mensen op die manier aan een baan helpen. Deze mensen moeten dan gewoon, volwaardig werk verrichten met behoud van uitkering, zonder loon dus, laat staan het minimumloon. Hier in Landgraaf wil de wethouder bezuinigen op de Wet Maatschappelijke Ondersteuning (met name thuiszorg) door mensen uit de ‘uitkeringsbak’ en mensen met recht op een beschermde werkplek (W.S.W.) in te zetten als thuishulp. Uiteraard niet tegen een fatsoenlijk loon, maar met behoud van uitkering of met een lager percentage loon naar gelang hun beperking.

De echte, professionele, getrainde thuishulpen kunnen dan ontslagen worden. Dat is goedkoper. ja dat zal best goedkoper zijn. Ze komen namelijk na een zeer sterk ingekorte periode WW ook in de bijstand terecht en dan kan de wethouder deze mensen voor een habbekrats hun oude beroep laten doen.  We zagen dat immers ook al bij de post. Het is niet alleen een schoffering naar een hele beroepsgroep…. alsof iedereen zomaar thuishulp kan zijn…. het is tevens een ontkenning van het recht op fatsoenlijke zorg, waar mensen een indicatie voor hebben!

Het lijkt wel alsof mensen met een W.S.W.-indicatie en uitkeringsgerechtigden tegenwoordig vogelvrij zijn. De oordelen vliegen je om de oren, dagelijks zie je columns in kranten en in ieder College van Burgemeester en Wethouders is de laatste weken gesproken over het inzetten van uitkeringsgerechtigden voor dwangarbeid zoals het ruimen van sneeuw, het beheren van speeltuinen, het bezetten van wijkcentra en nu dus zelfs als thuishulp.

Iedereen kent wel iemand die vanwege de crisis zijn baan verloren heeft. Meestal zijn dat mensen die heel erg veel moeite doen om een nieuwe baan te vinden. Mensen boven de 45 jaar vinden sowieso al erg moeilijk een baan, en nu gaan we ze met zijn allen nog eens een beetje extra pesten door ze aan de dwangarbeid te zetten.

Nou niet zonder een protest van mij! Dus ik ga naar die begrafenis minimumloon, in Sittard, 3 november, 19.00 uur bij het station. Wie gaat er ook???

Tegenwoordig liggen dat soort zaken wat moeilijker. Mensen helpen niet meer zomaar iemand. Je moet al duidelijk maken dat je het zelf hebt geprobeerd en dat het je niet lukt. Iedereen heeft het namelijk veel te druk, druk, druk.

Bij een aanvraag thuiszorg ligt dat nog wat ingewikkelder. Bij een verhuizing naar een andere gemeente moet de hele indicatie over gedaan worden. Dat kan, bijvoorbeeld hier in Landgraaf, blijkbaar pas na 8 weken !!

De medewerker van de verschillende gemeenten denken ook heel anders over wat voor hulp er noodzakelijk is, wat er zelf gedaan kan worden en wat kinderen moeten doen. De discussies over hoeveel uren werk je realistisch gezien kunt verwachten van een knul van 18 zijn niet van de lucht. Een kind van 18 zit normaal gesproken nog op school en moet een bijbaantje om te voorkomen dat hij/zij tot de nek in de studieschulden komt. Daarnaast is zelfs de overheid van mening dat er ruimte moet zijn voor sociale contacten en zeer zeker voor sport. Toch gaat het indicatieorgaan er van uit dat een kind van 18 gewoon, naast school, voor een gezin van 4 personen kan zorgen, inclusief schoonmaken, wassen, koken, etc.

Gelukkig kun je dan als cliënt weer een tweede beoordeling aanvragen bij een arts die meestal wel inziet dat zo’n kind nooit genoeg tijd heeft om dat allemaal te doen.

In Landgraaf heeft men daar het volgende op bedacht. Boodschappen en strijk hebben ze een ‘service’ voor. Deze service wil zeggen dat je alle boodschappen door de Plus (voor een hogere prijs uiteraard) laat thuisbezorgen. De strijk kan naar een stomerij. Niemand in het College bedenkt zich dat een gemiddeld gezin dat thuishulp nodig heeft dat niet kan betalen. Toch worden die uren afgetrokken van de noodzakelijke hulp.

Om nu de kosten voor de gemeente nog wat meer te drukken gaan ze mensen die al lange tijd in de WWB zitten inzetten als thuishulp tegen behoud van uitkering. Daarnaast gaan ze ook WSW-ers inzetten als thuishulpen. Stukken goedkoper! (voor de gemeente, niet voor de client!)

In het beleidsstuk van de gemeente staat zelfs dat mensen maar eens zelfstandig moeten worden.

“Het stimuleren van het gedachtegoed dat men als eerste zelf verantwoordelijk is voor het eigen leven en daarmee als eerste de vraag “wat kan ik zelf?” aan de orde is, vraagt een forse omslag in het denken van burgers, m.n. in onze regio.  Onze burgers zijn niet opgevoed met ‘zelf kunnen’ “.

Duidelijk een achter het bureau bedacht plan zonder enige empathie en met een vernederende kijk op de hulpbehoefende medemens. En Landgraaf is echt niet de enige gemeente waar de plannen van dit kabinet zo gretig worden uitgevoerd.

Weet u nog het spotje van de SP met die oude mevrouw die zich voor iedereen moest uitkleden?

Deze mevrouw moet zich dus straks voor verschillende langdurig, al dan niet onwillige of ongeschikte werklozen zonder enige opleiding of training uitkleden. Of ze krijgt hulp van iemand uit de WSW, iemand die zelf recht heeft op een beschutte werkplek. Maar volgens de gemeente is “het verknopen van WWB-WMO-WSW” een perfecte oplossing.

Nou ja….. voor de gemeente dan.

De rode familieDDL-20110924

Het was inderdaad een Walk of Shame. Ik schaamde me rot. Daar liepen, in ons rijke, west-Europese land, duizenden gehandicapten, chronisch zieken en hun verzorgers met behoorlijk wat moeite, de een sneller dan de ander,  de lange afstand van de bussen naar het Malieveld. Ik voelde me verschrikkelijk opgelaten en aan de andere kant trots dat ik met ze meeliep. Ik steun ze, ik ben solidair. De sociale werkplaatsen moeten blijven, het PGB moet blijven, kunst en cultuur hebben we nodig, de stapeling van bezuinigingen is echt asociaal.

De tegenstellingen in dit land lopen op, de verschillen worden groter tussen arm/rijk, gehandicapt of ziek/gezond, met bonus/zonder bonus, oud/jong, werkloos/werkzoekend, solidair/niet solidair en ga zo maar door. De bezuinigingen raken keer op keer dezelfde mensen. Gemiddeld gaan we er 1% op achteruit zegt dit kabinet, maar iemand met een arbeidsongeschiktheidsuitkering, 3 kinderen, een chronische ziekte en een huurhuis gaat er veel meer op achteruit. Dat heb je bij gemiddelden. En dat het nou net de allerzwaksten in onze maatschappij zijn die deze bezuinigingen het meest moeten ophoesten is onverteerbaar.

Vreemd dus dat er geen 100.000 of zelfs 1 miljoen mensen op het Malieveld stonden. Het kan immers eenieder overkomen. Ik ken ze uit mijn omgeving, gezonde, werkende mensen met een vol leven die dat leven door 1 momentopname (ongeval, overval, infarct) zien veranderen. Waar is de solidariteit? U wilt toch ook geholpen worden als het u overkomt? Wanneer u een kindje krijgt met een handicap of chronische ziekte, dan wilt u toch ook het beste voor dat kindje?

En wat is dat voor geblaat dat Nederland een kennisland is? Dan bezuinig je toch niet op onderwijs?

Als je een geciviliseerd land bent dan pak je toch niet juist de armen?

Wanneer je als vakbondsleider een akkoord sluit en de enige positieve reactie daarop komt van een VVD minister, dan moet je je toch iets afvragen?

Jarenlang kletsen we al over vergrijzing en te weinig werkenden en dit kabinet gaat gezinnen met meer dan 2 kinderen hard aanpakken.

Het land, maar ook de wereld is uit het oog verloren wat belangrijk is. Ik zei het al eerder, samenleven doe je samen. We moeten voor elkaar zorgen want ieder voor zich redden we het echt niet. Vandaar dat ik 1 voor allen zo’n geweldige spreuk vind!