Wonen in Heerlen

Zoals ik eerder op dit blog schreef herken ik veel in Heerlen want het lijkt op mijn geboorteplaats Almelo. Hoewel men in Almelo wat minder heeft getracht de zaak te verbergen na de sluiting van de textiel, zijn ook daar pogingen gedaan alles plat te gooien. Maar toch zijn de grote fabriekshallen omgebouwd tot rechtszaal, de schoorstenen staan er nog. Het centrum is verdiept en de haven is weer zichtbaar. Het torentje van Ten Cate, ooit gefinancierd door stuivers in te houden op het loon van fabrieksarbeiders, is weer in ere hersteld. Het is nu de kleinste expositieruimte van Nederland. Kortom Almelo heeft haar identiteit terug.

     

In Heerlen ken ik Lange Jan en Lange Lies helaas alleen van foto’s. Die waren al weg toen ik hier in 1996 kwam wonen. Toch is het belangrijk dat mensen zich herkennen in hun stad. Wat mij betreft koesteren we dan ook alles wat met de mijnen te maken heeft. Het is geweldig dat Heerlen een Mijnmuseum heeft en dat het College mijnwerkersattributen in het centrum van de stad liet plaatsen. Dat enkele mijnwerkerswijken in Heerlen als beschermd stadsgezicht zijn aangemerkt. Heerlen krijgt haar identiteit ook terug.

   

Zelfs de woningen en wijken in Almelo en Heerlen zijn soms bijna gelijk. Waar in Heerlen mijnwerkerswijken zijn, hebben we in Almelo textielwijken, tuindorp heet dat daar. Prachtige wijken met pleintjes, kleine winkelpandjes en mooie doorgangen. De wijken geven een duidelijke kijk op de samenleving van vroeger toen fabrieksarbeiders en mijnwerkers samen in hun wijk woonden, met elkaar werkten, leefden, ontspanning zochten, etc. Sterk afhankelijk van elkaar, waar je je buren nog hielp. Meestal verrees er ook een kerk bij of in zo’n wijk, want zowel Almelo als Heerlen was voornamelijk katholiek.

De huizen lijken zoveel op elkaar dat ik u uitdaag aan te wijzen of de woningen hieronder in Heerlen of in Almelo staan.

   

 

Mijn leven in Almelo was niet veel anders dan mijn leven in Heerlen zou zijn geweest. Mijn vader was een textielarbeider. In Heerlen was ik waarschijnlijk mijnwerkersdochter geweest. We waren een goed katholiek gezin, met 9 kinderen. Mijn moeder werd ontslagen van de coöperatie toen ze ging trouwen. Ze was daar coupeuse, ze maakte dameskleding en herenkostuums. Later ging ze, thuis, weer werken als gordijnennaaister. Wij ‘mochten’ dan helpen de haakjes indrukken.

Mijn vader werkte bij Ten Cate als scheerder. Toen er meer kinderen kwamen ging hij daarnaast verzekeringen verkopen. Een tijdje nadat ik geboren werd (1962) begon het slechter te gaan in de textiel en kreeg hij een baan in de civiele dienst van het R.K. ziekenhuis St. Elisabeth. Ook werkte hij daar als aulabeheerder. Wij, zijn 9 dochters, hebben allemaal als vakantiehulp gepoetst in dat ziekenhuis.

Mijn ouders hebben ons altijd gestimuleerd om door te leren, juist omdat ze zelf nooit de kans hadden gehad. We hebben allemaal een goede beroepsopleiding gehad. Veel van ons zijn in de zorg terecht gekomen. Ikzelf werd apothekersassistente. Later in mijn leven, toen ik na een opleiding tolk/vertaler een eigen vertaalbedrijf had, kwam die medische kennis nog erg goed van pas.

 Het leven van de dochter van een koempel of die van een textielarbeider, niet zo verschillend.

1 reactie

Opgeslagen onder Heerlen, Irma, Leuke dingen

Een Reactie op “Wonen in Heerlen

  1. Pingback: Overwegingen « Irma Koopman Blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s