Overwegingen

Toen ik geboren werd is er iets misgegaan met mijn rechterarm. Het resultaat was een arm die maar minimaal functioneren zou. Door veel oefening en therapie ben ik toch een zeer zelfstandig mens geworden. Ik leerde veters strikken, touwtje springen, zwemmen, paardrijden, etc. Natuurlijk heeft een en ander mijn karakter ook behoorlijk gevormd. Ik ben een doorzetter, een doordouwer, ga een uitdaging niet gauw uit de weg.

 Ook heb ik moeten leren accepteren dat sommige dingen echt niet (zullen) lukken. Soms doe ik ze toch en moet ik het later flink bezuren, zoals die keer dat ik mijn hele woonkamer heb geverfd en eindigde op de eerste hulp met een enorm opgezwollen hand en kapot geknipte ring.

 Als je jong bent denk je dat je de hele wereld aankunt en ik was dan ook stomverbaasd dat ik door een bedrijfsarts werd afgekeurd omdat ik volgens hem mijn ‘goede’ arm teveel belast met werken. “Onzin!”, dacht ik want ik kon, toen 21 jaar, hele dagen typen, paardrijden, breien, zwemmen, etc. Maar de arts hield voet bij stuk. Achteraf gezien had hij groot gelijk, ik heb nu, bijna 48 jaar, veel problemen door de overbelasting van mijn linkerarm.

Het resultaat was dat ik in de WA-jong terecht kwam. Ik heb nog gevraagd of ik me mocht omscholen, ik wilde namelijk dolgraag maatschappelijk of sociaal werkster worden, maar daar waren er al te veel van, werd me gezegd.

Ik werkte wel, dat wilde ik perse, maar niet full-time. En mocht het niet meer lukken dan kon ik een beroep doen op die uitkering. Eerst werkte ik als gediplomeerd apothekersassistente, daarna in de kinderopvang, toen als telefoniste/administratief medewerkster, bij bureau indicatie ouderenzorg, ambulancedienst, gemeente Almelo, personeelszaken onderwijs en nog heel kort als salarisadministrateur voor onderwijspersoneel. Daarna kreeg ik kinderen en kozen we ervoor dat ik niet meer buitenshuis ging werken. Thuis werkte ik al die tijd nog aan vertaalwerk en dat bleef ik doen. Toch bleef die afkeuring mij dwars zitten. Ik kreeg een uitkering omdat ik niet meer kon werken, maar dat wilde toch niet zeggen dat ik niets meer kon?

 Vrijwilligerswerk

Als jongere was ik al betrokken bij het vrijwilligerswerk in de Poort van Kleef in Almelo. Een voormalig hotel/zalencentrum, waar het jongerenwerk de vrije hand kreeg. Ik speelde in een cabaretgroep en zat er in het bestuur. Later zelfs in het overkoepelende Almelose jongerenwerk-bestuur. Na mijn huwelijk en flink wat verhuizingen door het hele land kwamen we terug in Almelo, maar toen was ik te oud geworden voor het jongerenwerk. In de nieuwbouwwijk waar we ons huis hadden gekocht was echter geen wijkcentrum. Via mijn contacten bij de gemeente en in het welzijnswerk ben ik daar toen mee aan de slag gegaan. Het kostte een aantal jaren maar toen stond er een geweldig wijkcentrum dat tegenwoordig nog druk bezocht wordt.

 Na de geboorte van onze tweeling gingen we echter verhuizen naar Tilburg, dus het voorzitterschap van het wijkwerk heb ik overgedragen aan de fijne mensen die ik om me heen had gekregen in de jaren.

De eerste paar jaar was ik druk met drie jonge kinderen om te verzorgen maar toen de oudste 4 jaar werd en we verhuisden naar Heerlen begon het alweer te kriebelen. Ik werd lid (later voorzitter) van de oudervereniging van de Freinetschool, begon ook als overblijfmoeder en we organiseerden grote activiteiten op die school. Nadat we de kinderen naar basisschool de Tovercirkel deden werd ik daar biebmoeder. De laatste 2 jaar verhuisden de kinderen naar de Harlekijn in Landgraaf en daar was geen bieb, helaas. Wel was ik daar uitstapjes- en knutselmoeder. Nu de kinderen op de middelbare school zitten werk ik daar weer 1 dagdeel als mediatheekmedewerkster.

 Een aantal jaren geleden werd ik lid van de SP en ben ook daar vrijwilligerswerk gaan doen. Eerst telefoon beantwoorden voor de hulpdienst, maar al gauw zat ik in het bestuur, deed veel scholingen en werd zelfs regiovertegenwoordiger voor Zuid-Limburg. Dat deed en doe ik met veel plezier en dat zijn flink wat uren.

 Nu komen er echter nieuwe zaken op mijn pad. Ik las een stukje in de krant over het feit dat Slachtofferhulp Limburg erg veel mensen tekort kwam. Bij mij begon er iets te kriebelen. Wat ik vroeger graag wilde, sociaal of maatschappelijk werk, kon misschien toch een beetje. Ik trok de stoute schoenen aan en schreef een mail met de vraag om informatie. Deze week nog heb ik een gesprek.

Verder is er nog een instantie die vrijwilligers zoekt en dat heeft weer meer met exposities, mensen en geschiedenis te maken, ook 1 van mijn interesses. Zie: https://irmakoopman.wordpress.com/2010/01/27/wonen-in-heerlen/

 Overwegingen

Zoals mensen met hun geld altijd moeten rekenen, je kunt het maar 1 x uitgeven, zo moet ik dat al jarenlang met mijn arm. Ik kan wel eens iets zwaars doen, maar moet dan weer een week rusten (of erger). Sommige zaken die ik momenteel met veel liefde en uit een enorme overtuiging doe, zijn eigenlijk fysiek te zwaar voor me (kranten sjouwen, posters plakken ed.). Er zijn waarschijnlijk andere mensen die dat prima van me kunnen overnemen.  Nu komt daar de overweging tijd bij. Ook tijd kun je immers maar 1 x uitgeven.

 Aan ieder vrijwilligerswerk zitten voor- en nadelen. Leuke mensen die je ontmoet, of juist minder leuke mensen waar je toch mee moet samenwerken, een uitdaging. Geweldige dingen meemaken en leren, maar ook moeilijke zaken oplossen. Er zijn echter ook financiële en lichamelijke drempels. Bovendien is er bij iedere functie een soort van uiterste houdbaarheidstermijn. Andere mensen enthousiasmeren…. Hoelang kun je dat doen tot ze al je woorden kennen? Voordat een fris gezicht beter werkt?

 Wat ga ik nu doen? Ik weet het nog niet, ik laat het jullie weten. Net zoals ik iedere maand alle rekeningen verzamel en dan kijk hoe het met mijn uitgavemogelijkheden zit, verzamel ik eerst eens alle gegevens en kijk dan hoe het met mijn hoeveelheid tijd zit. 

11 reacties

Opgeslagen onder Irma, Leuke dingen

11 Reacties op “Overwegingen

  1. Patrick Zoomermeijer

    Hoi Irma,
    Ik ken je niet zo goed. Maar ik heb groot respect voor je maatschappelijke betrokkenheid en doorzettingsvermogen.
    Ik wens je veel wijsheid toe met het maken van je afwegingen.
    Groetjes,
    Patrick

  2. In Heerlen is een wifi-netwerk, dus je kunt blijven bloggen. Ook tijdens het werk (stiekem !).

    Niet vergeten: stemmen ! (http://www.watzijnditvoorgrappen.nl/?p=2443)

    Succes met je keuze (wat het ook zal worden)

  3. Dankje Karel! En eh… ik mag niet meer stemmen blijkbaar. Dat had ik natuurlijk allang gedaan.

  4. Rene

    Hoi Irma,

    Ik ken je inmiddels wat beter en via Facebook reageren we in positieve zin op elkaars statements. Ook hier een reactie vanuit mijn kant, want het maakt namelijk niet uit welke keuze je zal gaan maken. Het zal jouw keuze zijn en dat is geen goede of een slechte keuze, het is en blijft simpelweg een keuze. Ik kan je daarbij alleen een hart onder je riem steken, want het is niet aan mij om over je keuze te oordelen. Erg is het dat je reeds vroeg om de tuin geleidt bent door anderen voor iets wat je heel graag wilde doen. Accepteren en door, de enigste remedie die zoden aan de dijk zet. Belief me, I know it too.

  5. Weer een mooi stuk om te lezen!
    Het maakt niet uit welke keuze je maakt, want ik ken je ondertussen goed genoeg om te weten dat jij je overal optimaal kan inzetten. Iedereen mag blij zijn met jouw energie en enthousiasme!

  6. Frank

    Shit !!! moet ik op zoek naar een nieuw plakmaatje.

    Slachtofferhulp is zeer nuttig en zeer nuttig vrijwilligerswerk maar wel zwaar.

    Zoals je weet werk ik met vluchtelingen en dat is ook zeer nuttig maar ook – vooral geestelijk – wel zwaar.

    • Eerst maar eens kijken of ik wel aangenomen wordt en of ik door de cursus kom. Dan nog eens kijken of het mij wat lijkt en of ik het kan combineren met de andere dingen die ik doe.

      Dat het zwaar is dat weet ik, maar dat is het werk dat ik nu doe ook vaak. Overal komt een tijd dat je het beter aan de volgende kunt overlaten.

      Af en toe plakken met jou wil ik best nog, zal ik ook missen, maar er zijn volgens mij mensen die dat beter iedere campagne 6 tot 8 weken achter elkaar moeten doen op commando…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s