The American Dream

Vrijdag heb ik de nieuwste film van Michael Moore gezien: “Capitalism, a love story”. Voor wie die nog niet heeft gezien: een aanrader! De film opende al veel mensen de ogen over de Amerikaanse maatschappij, het droombeeld waar wij ook zo graag naar toe wilden. Maar willen we dat eigenlijk nog wel?

Voordat Obama president werd waarschuwden Amerikanen ons dat we ons zorgstelsel niet moesten veranderen, het was namelijk het stelsel waar zij van droomden. Dus wat deden wij? We maakten het Nederlandse zorgstelsel Amerikaanser. Eigen verantwoordelijkheid, gewoon betalen, had je maar niet ziek moeten worden.

Wat is dat eigenlijk, die Amerikaanse droom? De elementen waar zo’n droom uit bestaat zijn trots, gelijkwaardigheid, autonomie, kansen om hogerop te komen enzovoort. Ooit werkte dat ook echt. Als je trots was op wat je deed en op je vaderland, dezelfde kansen kreeg als ieder ander, dan kon je in Amerika rijk worden door gewoon kei- en keihard te werken.

Tegenwoordig kun je eigenlijk door gewoon keihard werken niet meer stinkend rijk worden. Alleen als je geld hebt kun je geld verdienen. De factor arbeid is uit de economie gehaald. De handel in vage financiele producten die niemand begrijpt, gewiekstheid en zelfs een gebrek aan geweten, daar kun je rijk mee worden. Met simpel hard werken lukt dat amper.

Een tijdlang lukte rijk worden, met name in de huizenhandel. Mensen die een huis hadden dat was afbetaald werd wijsgemaakt dat ze een nieuwe hypotheek moesten nemen op dat huis. Lekker investeren, is goed voor onze Amerikaanse economie. In de film van Moore zie je hoe dat uitpakt. Mensen worden gewoon met hun hele hebben en houden op straat gezet en hun woning, soms al decennialang in de familie, snel weer verkocht. Onder andere door die ‘house bubble’ stortte de hele wereld in een financiele crisis

Het ideaal dat je ongehinderd handel kon drijven is Amerika opgebroken. De constructies werden zo ingewikkeld dat niemand ze begreep. Mensen werden afhankelijk van de verkopers van juist die producten. Mensen zonder geweten werden er heel erg rijk mee. Bemoeienis van de staat wordt gewantrouwd, eigen verantwoordelijkheid is het ideaal. De berooiden bleven achter, eigen schuld, dikke bult.

President Obama kreeg het land van Bush toen het op zijn ergst was. Hij heeft het voor elkaar gekregen dat Amerikanen die 30 uur werken recht hebben op een zorgverzekering. Werkgevers zien dat als reden om niemand meer dan 28 uur in dienst te nemen. Mensen hebben dus vaak 3 of 4 baantjes om rond te kunnen komen. Obama maakt een begin met de bescherming van eenvoudige Amerikanen. Ze noemen hem daar dan ook een socialist.

5% van de Amerikanen bezit 95% van de rijkdom. Toch hopen veel Amerikanen dat ze zelf ooit tot die 5% zullen behoren. Daarom blijven ze stemmen zoals ze stemmen. De Amerikaanse Droom is zo ingebakken in het Amerikaanse systeem, het onderwijs, de economische structuur. Wie kan het ze duidelijk maken? Samen delen wil zeggen dat iedereen een beter leven heeft. Dat is nog lang geen socialisme!

Willen we in Nederland nog steeds die kant op?

2 reacties

Opgeslagen onder De wereld

2 Reacties op “The American Dream

  1. We zijn in Nederland al die kant op gegaan…
    http://www.irri.nl/cms/index.php?id=238
    kijk maar…

  2. Jan

    Heb de film gezien.
    Moest voor iedereen verplicht worden, die het neo-liberalisme een zegen vinden, hiernaar te kijken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s