Oud worden….

Toen wij nog in stammen leefden werden oude mensen gewaardeerd. Ze hadden kennis, wijsheid, waren de wilde haren kwijt en konden dus beter analyseren en een leidersrol op zich nemen. Iedereen had zijn rol in de groep.  Men had respect voor de ouderen.

Zou er in die tijd ook zoveel geklaagd zijn over ouderen?

Ouderen is natuurlijk een relatief begrip. In de stammentijd was 40 al een zeer respectabele leeftijd. Veel ouder werden mensen niet. Ik ben zelf al een stuk ouder dan 40 en voel geregeld dat mijn lijf niet meer gemakkelijk de dingen doet die ik 20 jaar geleden heel vanzelfsprekend vond. Ik ben eerder moe, heb pijntjes, rugklachten en natuurlijk een leesbrilletje. Tegenwoordig is de levensverwachting gelukkig wel heel wat hoger dan 40. Wat mij betreft is dat een zegen.

Ouderen zien dat zelf tegenwoordig heel anders. Ze voelen zich niet gewaardeerd, uitgerancheerd en te duur. Zodra ze niet meer kunnen deelnemen aan het arbeidsproces voelen velen zich aan de kant gezet, overbodig. Mijn eigen vader heeft er veel moeite gehad met zijn vroegtijdige pensionering (i.v.m. fusie ziekenhuizen) en wist zich lange tijd geen raad met de vele vrije tijd. Gelukkig werd dat voor de opa van 13 kleinkinderen vanzelf opgelost en hij heeft nog vele jaren genoten. Tot hij steeds zieker werd.

Het viel hem moeilijk, steeds maar weer moeten accepteren dat iets niet meer kan. Niet meer met de kleinkinderen op de fiets na de eerste TIA, niet meer zelf fietsen, de moestuin weg, niet meer autorijden, steeds kortere stukjes lopen, helemaal niet meer buiten lopen, zelfs in huis met een rollator lopen, steeds moeilijker woorden vinden om iets te vertellen en uiteindelijk zelfs opgenomen worden in een verpleeghuis.

Toch heeft hij altijd gezegd dat hij nog genoot van het leven, van zijn kleinkinderen. Hij maakte grapjes met ze en zat soms gewoon met een brede glimlach naar ze te kijken. Tien jaar geleden overleed hij op 81-jarige leeftijd. Ik hoop zelf natuurlijk ook heel oud te worden, liefst met net zoveel plezier in het leven, ondanks alle onvermijdelijke ongemakken.

Wanneer je dan de laatste maanden de kranten leest dan ben ik wel heel blij dat mijn vader 1 ding bespaard is gebleven. Dat gezeur over hoe duur bejaarden zijn, hoeveel extra zorg ze kosten, hoe erg de vergrijzing is, dat de pensioenen niet meer betaalbaar zijn, de zorgkosten onbetaalbaar, de AOW onbetaalbaar, etc.

Mijn vader begon met werken toen hij 14 jaar oud was.  Zes dagen per week, in de textielfabriek van Ten Cate. Elf kilometer heen, elf kilometer terug en ’s avonds werken op de boerderij van oma en opa. Hij heeft dus meer dan 50 jaar gewerkt, pensioen afgedragen, ziekenfonds betaald en zijn steentje ruimschoots bijgedragen. In de oorlog moest hij nog turf gaan steken, in de polder. Ook heeft hij 9 kinderen grootgebracht en die hebben allemaal gestudeerd.

Maar als je de laatste maanden het nieuws volgt dan begrijp je dat het oude mensen amper meer gegund wordt om oud te worden. Ze zijn een kostenpost. Ze moeten maar zelf sparen voor hun rollator. Ze moeten hun huis maar verkopen omdat ze teveel zorg gebruiken. Ze worden gekort op hun pensioen omdat de pensioenfondsen hun geld verkeerd belegd hebben. Steeds vaker worden ze zelfs overvallen, beroofd of nog erger.

Hebben wij dan helemaal geen respect meer? Leren ouders hun kinderen niet meer dat je oude mensen met eerbied en fatsoen behandeld?

Oude mensen zijn geen kostenpost…. het zijn mensen die een leeftijd bereikt hebben die we allemaal graag willen bereiken. Maar willen we dan ook dat er zo over ons geklaagd wordt?

5 reacties

Opgeslagen onder Irma, Landgraaf, Nederland

5 Reacties op “Oud worden….

  1. Ik vind het ook een zorgwekkende ontwikkeling, Irma.

  2. Het is inderdaad een evolutie die zich voordoet, een mens werkt zijn hele leven en dan, als je eindelijk van je pensioen zou mogen gaan genieten, wordt er gedreigd dat het geld op is, dat je beter zelf een spaarpot had moeten aanleggen, en dat je teveel aan de maatschappij kost.

    We worden vandaag geregeerd door gevoelloze mensen die enkel en alleen met zichzelf en met cijfertjes bezig zijn.
    Ik begrijp best je bezorgdheid want binnenkort is het ook onze beurt om uitgerangeerd te worden …

  3. Ria Koopman

    Irma, ik weet niet van wie ik hoorde over je stukje, ik heb het gelezen, wat een GEWELDIG stuk!!!!!!!!!!!!!!
    Je zus, RIA.

  4. Pingback: Statistieken | Irma Koopman Blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s