Familie

Wanneer je als jong stel een gezin gaat stichten, dan bedenk je een boel zaken over de toekomst. Meestal zijn dat mooie, al dan niet roze, wolken.

Als de kinderen nog klein zijn hebben ze wel eens ruzie, maar dan ben je er als ouders bij om het weer goed te maken en even later spelen ze weer samen. Geef elkaar een handje, zeg sorry, samen delen, samen spelen.

Wanneer de kinderen volwassen zijn lukt dat echter niet meer. Wie kent er niet zo’n gezin waar 1 van de kinderen geen contact meer heeft met de anderen, of zelfs geen contact meer wil met de ouders. Soms weten mensen niet eens meer waardoor de onenigheid ooit ontstaan is, maar blijkbaar weegt het zwaar genoeg om de familiebanden voor altijd te willen verbreken.

Ik vraag me altijd af hoe dat nou kan? Mensen die dezelfde genetische oorsprong hebben, die dezelfde opvoeding hebben genoten en dan toch zover uit elkaar groeien dat er niet eens meer normaal contact mogelijk is. Is dat omdat de ouders niet meer de rol van scheidsrechter vervullen wanneer kinderen eenmaal volwassen zijn?

Persoonlijk denk ik dat het ook vaak komt omdat mensen elkaar niet de waarheid vertellen. Ouders sparen hun kinderen, kinderen sparen de ouders, men wil geen vuile was buiten hangen, geen beerput opentrekken en het ‘voor de buurt’ laten doen voorkomen alsof alles koek en ei is. Gezellig poseren voor een gezinsfoto. Buitenshuis mooi weer spelen en net doen of er niets aan de hand is.

Op latere leeftijd, meestal jaren nadat de breuk is ontstaan, blijk toch dat mensen er erg veel moeite mee hebben. Er zijn zelfs mensen die er door bij een psychiater terecht komen. Het gekke is dat broers en zussen meestal prima kunnen omgaan met het verbroken contact van een andere broer of zus. Het zijn meestal de ouders die er het meest verdriet over hebben. De ouderen van nu, uit een generatie waar kinderen tegen alle harde werkelijkheid beschermd werden, hebben het er zwaar mee. Ik kom dat in mijn werk bij Slachtofferhulp vaak tegen omdat een inbraak of overval of iets dergelijks dat soort verdriet ook vaak weer naar boven brengt.

Tegenwoordig worden kinderen al vroeg met de harde waarheden in het leven geconfronteerd. Weinig wordt verborgen gehouden. Veel kinderen hebben gescheiden ouders, verschillende ouderfiguren en stiefbroertjes en -zusjes die ook weer uit het leven verdwijnen. Kinderen van tegenwoordig leren al snel dat het leven geen sprookje is. Ik ben dan ook benieuwd of het omgaan met verlies van familie makkelijker zal worden.

Ouders zullen echter altijd verdriet hebben wanneer een van de kinderen het contact verbreekt. Of dat nou met de andere kinderen is of ook met henzelf. De gedachte dat het gezin nooit meer bij elkaar zal zijn maakt oude mensen diep verdrietig. Het veroorzaakt depressies bij ouderen.

Beetje makkelijk om nu te zeggen dat iedereen het gauw moet goedmaken, of niet zolang moet laten duren. Want ik denk namelijk dat het beter is om gewoon in het algemeen wat eerlijker te zijn tegen elkaar.  Soms komt dat ook hard aan, maar het is altijd beter dan schijnheiligheid. Dan zouden langdurige ruzies ook nog wel voorkomen, maar wellicht niet meer uit misverstanden en communicatiestoornissen.

 

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder De wereld, Irma

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s