Samen delen, samen spelen

Wie heeft dat vroeger niet vaak te horen gekregen? Samen delen, samen spelen.

Ik groeide op in een groot gezin, we hadden 9 kinderen thuis. Daar leer je van. In ons gezin zorgde je voor elkaar en hield je rekening met elkaar. Wanneer een van ons iets niet kon dan vingen de anderen diens taakjes op. Niet van harte natuurlijk, we waren wel kinderen! Zodra mijn zusje met haar gebroken been weer op een kruk kon zitten, kon ze weer gewoon afwassen en/of afdrogen.

Zaterdags gingen we samen op de fiets naar Tubbergen waar opa en oma een groot stuk land hadden. We plukten boontjes, raapten aardappelen, aten wortelen zo uit de grond, slachten een kip, en fietsen ’s avonds weer terug naar Almelo. Daar werden de boontjes in de teil gedaan en dan zaten we er allemaal omheen om ze schoon te maken. De grote kinderen met een mesje, de kleintjes om de boontjes te breken en het touwtje er uit te trekken. Moeder kookte ondertussen de wekflessen uit en zo hadden we heel de winter boontjes. Wij vonden dat de normaalste zaak van de wereld. Samen werken, vele handen maken licht werk, één hand kan niet klappen en zonder samenwerking bereik je niets. Toen moeder eens ziek was kwam haar zus, een non, om de zorg voor het gezin over te nemen. Zo groeide men op. Solidariteit was een normaal iets in ieder gezin.

Tegenwoordig lijkt dat wel verdwenen uit de samenleving. Geregeld heb ik discussies met 2 van mijn 3 kinderen die het vreemd vinden dat ik vrijwilligerswerk doe. Als je er niets voor terug krijgt dan doe je dat toch niet? Nou ik dus wel. Iets doen voor anderen geeft een goed gevoel en een plek in de maatschappij. Elkaar helpen is natuurlijk.

Op websites lees ik reacties als:
“Leg eens uit, waarom moet de belastingbetaler leipen ondersteunen om nageslacht op de wereld te zetten? Wordt NL daar beter van? Nee hè, eerder het tegenovergestelde.”
“Ze moeten harder straffen. Minimum straffen omhoog! En… gewoon zitten, basta. Stop met die softe cursusjes. Wat nou, ze krijgen een opleiding? Ik betaal toch ook mijn eigen diploma? Hoppa achter de tralies met dat tuig of bij Scheveningen over de grens”
“Meebetalen voor kinderbijslag valt kinderlozen zwaar”
“Veertig procent van de mensen zonder kinderen vindt het niet terecht dat ze moeten meebetalen aan speciale regelingen voor ouders met kinderen, zoals de kinderbijslag en fiscale kortingen. Nog eens een kwart twijfelt.”
“Is het nodig dat abortus of kraamzorg in het basispakket moet blijven als je weet dat je er nooit gebruik van zult maken?”
“Dankzij die HOOGOPGELEIDEN zitten we nu financieel in zeer zwaar weer.” (naar aanleiding van het onderzoek van Maurice de Hond dat hoogopgeleiden meer VVD en D66 stemmen).

Voor mij klinkt dat als terug naar het jaar nul.

Weten mensen dan niet dat als we solidair zijn met elkaar dat we dan sterker staan?  Het onderzoek van Maurice de Hond staat weer in tegenstelling tot het onderzoek van Canadese psychologen dat slimme mensen eerder links zijn. Kinderen met meer cognitieve capaciteiten hebben later doorgaans linkse ideeën, en omgekeerd hebben minder bedeelden de neiging zich tot rechtse denkbeelden aangetrokken te voelen.

Nu zitten we in een crisis. Juist in een crisis is het belangrijk elkaar te helpen waar je kunt. De geschiedenis leert ons immers dat van elke crisis de laagstbetaalden, werklozen en zieken het allerergst de dupe zijn. Maar het kan anders.

In ons gezin was het financieel ook niet altijd makkelijk. Maar samen lukte het ons. De tering naar de nering zetten. Recentelijk hebben we zelfs ontdekt dat mijn ouders, zonder dat ooit te vertellen, ook nog een arm gezin in onze straat steunden. Wanneer iemand ziek werd dan verzorgden we die, wanneer iemand iets niet kon dan hielpen anderen daarbij en degene met de handicap werd aangemoedigd en waar mogelijk ondersteund. Er was zelfs plek voor een nichtje, dat een tijdje kwam logeren omdat het thuis niet ging. Vriendjes en vriendinnetjes waren ook altijd welkom. We brachten wekelijks een dubbeltje mee naar school, ‘voor de missie’. Allemaal heel gewoon.

Laten we daar een voorbeeld aan geven en niet zo bang zijn dat we teveel meebetalen of niet genoeg uit de pot krijgen. Wie weet bent u straks degene die iets uit die pot nodig heeft Laten we samen, op een sociale manier, een uitweg kiezen uit deze crisis. Zonder slachtoffers. Zonder klagen, gewoon omdat het niet anders is en omdat het samen makkelijker is.

Solidariteit is echt de enige oplossing!

Aalmoezen geven verarmt niet (speciaal voor de VVD).

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s