Hoop

Nog helemaal niet zoveel jaar geleden werd de maatschappij bepaald door een aantal factoren die bepaalden hoe je leven zou gaan lopen. Politiek, religie, economie en cultuur. Werd je geboren als zoon van een katholieke fabrieksarbeider dan wist je dat je een zelfde soort leven zou krijgen. Was je echter geboren als zoon van een notaris of burgemeester dan ging je studeren en werd je iets belangrijks, ook al kon je niet goed leren. Meisjes werden vrouw van…

De ‘geestelijke en culturele verheffing van den arbeider’ kan aan het begin van de twintigste eeuw op veel steun in de samenleving rekenen. De socialisten willen door middel van ‘volksverheffing’ en emancipatie van het volk een nieuwe maatschappij. Liberalen en christenen willen maatschappelijke harmonie in dienst van de welvaart. Onderwijs was dus belangrijk en moest bereikbaar zijn voor iedereen. Het is immers het belangrijkste middel ter verbetering van de maatschappij. Ons onderwijs speelt hierin een centrale rol. Niet eens zo lang geleden werd onderwijs vooral gewaardeerd omwille van zijn maatschappelijke relevantie. De bedoeling was kritische hoogopgeleide burgers af te leveren die via hun persoonlijke ontwikkeling ook konden bijdragen tot een betere maatschappij.

Inmiddels zijn de 4 factoren die je leven bepaalden helemaal veranderd. Politiek is zo veranderlijk als dag en nacht, religie kunnen we maar beter helemaal niet over spreken en iedereen is kunstenaar. De factor die overblijft is de economische. Wij leven in een neoliberale samenleving waarin alles een product geworden is. Bovendien gaat dit gepaard met een koppeling aan de zogenaamde meritocratie, waarbij iedereen verantwoordelijk geacht wordt voor het eigen succes of de eigen mislukking – dit is de mythe van de self made man. Als je slaagt, heb je het aan jezelf te danken, als je mislukt ook. Het belangrijkste criterium is winst en geld, dat is de boodschap. De mens is nu eenmaal egoïstisch en corrupt, enkel uit op eigen voordeel en genot en altijd in concurrentie met de ander – survival of the fittest, selfish genes, weet je wel? Wie daar anders over denkt, is naïef en dom. Get real, dat is het ironische bevel. Onder dat motto worden mensen steeds meer gewezen op eigen verantwoordelijkheid en wordt de sociale zekerheid afgebroken waar we bij staan. De slogan van Margaret Thatcher: ‘There is no such a thing as society’ is dertig jaar na datum overtuigend gerealiseerd.

De onvermijdelijke keerzijde hiervan is een groeiende groep die zich mislukt voelt. Loser! Is het voornaamste scheldwoord op de lagere school. Sommige van die losers komen in opstand, maar het merendeel wordt sociaal angstig, autistiform, depressief, en nagenoeg altijd hyperconsumerend.

Kort samengevat: het neoliberalisme is een mislukking op economisch vlak, het is een ramp op maatschappelijk vlak, het is ronduit gevaarlijk en onethisch op psychologisch vlak.

Nu staan we op een T-splitsing. Overal in de wereld komen mensen in opstand. De Pools-Britse socioloog Zymunt Bauman vat de paradox van onze tijd mooi samen: ‘Nooit waren we zo vrij. Nooit hebben we ons zo machteloos gevoeld’.

Langzaam dringt het door: samen staan we sterk! Wij mensen zijn meer dan machines in dienst van de economie. Mensen zijn sociale wezens, we kunnen niet zonder elkaar. Solidariteit is van levensbelang.

We hoeven niet over ons te laten beslissen, we moeten zorgen dat we mee mogen beslissen! We moeten niet wachten tot ‘ze’ een nieuwe vakbond inrichten, we moeten ze duidelijk maken dat de vakbond van ons is en hoe we die willen. We moeten vechten voor een wereld waarin niemand zich een loser hoeft te voelen, waarin groepen (oud-jong, slim-dom, werkenden-werkzoekenden, ziek-gezond) niet tegen elkaar op worden gezet, maar waar iedereen, naar vermogen, mee doet in onze samenleving. Waar niemand aan de kant staat en iedereen de kans krijgt zich ten volle te ontplooien. Want dan pas heb je een echte samenleving!

Persoonlijk had ik graag een samenleving waarin menselijke waardigheid, gelijkwaardigheid en solidariteit voorop staan. Niet een wereld waarin de economie voorop staat en een paar mensen stinkend rijk worden maar als het mis gaat de armsten worden uitgeknepen. Gelukkig geloven steeds meer mensen daar in. Hoe meer mensen hun steentje bijdragen, hoe groter de kans dat het ook gaat lukken. Daarom zal ik SP stemmen.

Maar na de verkiezingen, ook als de SP een kabinet zou vormen, moeten we niet denken dat we ineens in een paradijs wonen. We moeten blijven opkomen voor onze rechten, de rechten van onze buren, de rechten van de zwakkeren in onze wereld….. samen zijn we sterk!

1 reactie

Opgeslagen onder De wereld, Irma, Nederland

Een Reactie op “Hoop

  1. Hee, da’s mijn Clubje Mixed-Fits🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s