De gevolgen……

‘Het is drie uur ’s nachts en ik leg een pook naast het bed’

Vandaag in het AD een artikel over hoe slachtoffers omgaan met een inbraak. Wat het met mensen doet dat iemand zomaar in hun huis, hun veilige haventje, hun persoonlijke spullen heeft gezeten en dingen heeft meegenomen die voor het slachtoffer van enorme waarde zijn en de dief nog geen tientje opleveren.

Zouden dieven het beseffen?

Zou het ze iets boeien?

Zouden ze weten dat mensen door hun gedrag soms maanden op de bank liggen met een knuppel, amper kunnen slapen?

En dan gaat het in het artikel nog over een “eenvoudige” inbraak, geen overval, bedreiging, geweld, brand, zelfmoord, ongevallen, gewonden,  of nog erger. Sinds een aantal jaren werk ik bij Slachtofferhulp Nederland en dan ga ik met zulke mensen praten. Soms weet je niet meer wat je moet zeggen, soms is het leed zo zwaar. Je laat ze weten dat het echt wel erg is wat ze is overkomen. Dat ze daar heus wel van slag over mogen zijn. Dat je echt kunt rouwen over het verlies van sieraden van een dierbare of zilveren verlovingsringen. Dat het niet over geld gaat maar over de inbreuk en afbraak van je veilige haven, je thuis. Dat je meeleeft, maar vooral geef je ze moed, hoop, vertrouwen dat het over gaat.

overvalinbraakjpg

 

Je kunt mensen vertellen dat het echt wel over gaat. Dat de tijd alle wonden heelt en dat soort cliche’s (die overigens altijd een kern van waarheid hebben). Soms kun je ze echt helpen met de afhandeling van verzekering of heel soms zelfs bij het verkrijgen van een andere woning.

Na verloop van tijd gaat het weer met ze, een slachtoffer pakt de draad van het leven weer op, gaat weer verder en je hebt geen contact meer. Je gaat weer verder, volgend slachtoffer. Sommige mensen blijven je bij, aan enkelen denk je nog wel eens terug. Van anderen hoor je nooit meer iets.

Er zijn van die dagen dat je je afvraagt of je eigenlijk wel genoeg kunt doen, of je wel echt helpt, of je er mee door moet gaan. En dan……..

Gisteren werd ik benaderd op Facebook door iemand waar ik nog vaak aan heb gedacht. Hoe zou het met haar gaan? Lukte het haar? Bijna een jaar geleden hielp ik haar nadat haar het ergste was overkomen dat een ouder kan overkomen. Zie hier de conversatie:

SHN

 

En dan weet je het, je bent goed bezig, nuttig en het helpt echt! Dus voorlopig weet ik weer waar ik het voor doe en kan ik weer door. Het voelt goed…..mensen helpen! Dat is pas participeren!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Irma, Nederland

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s